Frustratie

Hetzelfde rondje lopen. Telkens wat nieuws proberen om er dan achter te komen dat je nog steeds de weg kwijt bent. In de verte is een nieuw trappetje waar je met volle moed tegen op klimt. Om boven aan nog steeds geen uitzicht te hebben. Dat klinkt frustrerend en dat is het ook. Ik heb geleerd dat het bij het leven hoort, tenminste het mijne. In plaats dat ik het als iets vervelends zie wat ik weg wil, zie ik het als een goede manier om heel veel te leren. Het cliche is dat het gaat om het pad dat je bewandelt. Er is geen bestemming. Ik kan er goed mee leven.

Iemand die ik dit vertelde stuurde mij later de naam van een kunstenaar: Piranesi. Die heeft goed verbeeld, hoe ik me soms kan voelen. Al is het in zijn verbeelding erg donker en duister. Dat hoeft het niet te zijn.