05 november 2009
Ik ben aan het kijken naar de synchroniciteit in mijn leven. En vind dat het daar slecht mee is gesteld. Dan denk ik weer een goede richting te pakken te hebben, met name in mijn werk, en dan wordt de afspraak waar ik me op verheug afgezegd.
Vandaag zou ik door een fotograaf gefotografeerd gaan worden, in Den Haag. Mooie foto's van mezelf die een nieuw tijdperk in zouden luiden. Te gebruiken op mijn nieuwe website waarop ik presenteer wat ik allemaal te bieden heb. Dinsdag naar de kapper geweest, gisteravond mijn tas ingepakt met verschillende outfits en vanochtend extra vroeg vertrokken om toch zeker op tijd te zijn. In de Schiphol tunnel ging mijn telefoon. De fotograaf. Griep... Fuck, niet weer een teleurstelling.
Na een uur file rijden in de stromende regen, waarbij ik op een haar na een botsing vermeed, was ik terug bij af. Thuis. Nadat ik eerst alles van me afgeschreven heb, ben ik weer naar bed gegaan. Ogen dicht en de wereld is weg. Heerlijk.
Synchroniciteit. Je kiest ergens voor en dan zet het Universum zich in om op onverwachte wijze jouw wens te vervullen. Bij mij lijkt het eerder op a-synchroniciteit. Ik wens iets en het Universum doet me geloven dat het gaat gebeuren. En dan, Poeffff....., op het laatste moment toch niet. Jammer. Natuurlijk kan ik hier heel anders naar kijken. Dat ik alles zelf creëer, dat ik hiervan kan leren, dat het me uiteindelijk brengt waar ik wel wil wezen, dat ik besluiteloos blijf over wat ik echt wil, en bla bla. Maar nu baal ik er gewoon van en wil ik me zielig voelen.
Nog even dit: vanmiddag bedacht ik me dat ik wel in een mineralen bad wilde stappen. De rotzooi uit mezelf laten zuigen. Met die edelstenen, van Dr. Jentschura. Ik had ze afgelopen week besteld maar ze waren nog niet in huis. Twee minuten later ging de deurbel en stond de koerier op de stoep met een pakketje. Je raadt het al....
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
3 reacties:
Jorrit,
toch nog een positieve afsluiting van je verhaal! Ik hoop dat je bad lekker was...
Ik herken dat wel, dat alles tegen kan zitten. Vaak gebeurt dat als ik iets echt heel graag wil. Op zulke momenten zeg ik tegenwoordig tegen mezelf dat de kosmos mijn doorzettingsvermogen wil testen. Wil ik het echt wel zo graag?
Volharden dus, Jorrit! Succes!
En ik vind je foto eigenlijk al heel mooi! Maar ik begrijp ook je wens om met een nieuwe foto een nieuw tijdperk in te luiden. Staat namelijk ook op mijn verlanglijstje...
Hartelijke groeten,
Saskia Juijn
De wegen van het Universum zijn ondoorgrondelijk Jorrit.
----
When you understand, Jorrit, that your disappointment in another's behavior or choices always stems from their immaturity, or yours, rather than their unkindness, or yours, it becomes much harder not to keep skipping through life, giddy with joy, smelling the flowers.
Moreover, when you understand that with enough maturity on your end you can always find peace in all of your relationships, it becomes much harder not to run down the street kissing everyone you meet on both cheeks.
Kiss, kiss -
The Universe
Wisdom, Jorrit, is the real deal.
----
In virtually all person-to-person relationships, Jorrit, disappointments can be lessened, setbacks can be regained, and little annoyances can be brushed off, when one stops and realizes that such relationships are always temporary.
Physically speaking.
Twister!
The Universe
Of course, Jorrit, nothing can change the fact that you will be together, forever, spiritually speaking.
----
Disappointment over any affair in life, turn of events, or twist of "fate," Jorrit, always reveals that the affair, event, or occurrence was viewed as a "how" towards achieving something greater like love, joy, or a new "ride" with spinning hubcaps, which nowseems even further out of reach.
Good thing, huh?
The Universe
Both profound misunderstandings. HUGE.
Nothing is ever lost, Jorrit, every day you get closer, and the best is yet to come.
----
Disappointment, without anger, is the mark of an old soul.
Not being disappointed, Jorrit, is the mark of a really old soul.
And trusting life so thoroughly that every step on its path is valued more than where it was supposed to take you, is the mark of eternal youth.
You hottie,
The Universe
Clapping uproariously whenever a new challenge arises, Jorrit? Well, I say we keep that between us.
Ik zou eerder zeggen go with the flow, en dat betekent eerder accepteren "wat is" dan kijken of je kan synchroniseren met de kosmos.
Een reactie plaatsen