De Porsche

Ik wil 'm al een hele tijd. Al sinds ik een klein jochie ben, heb ik het erover. En toen kwam het ineens heel dichtbij. Ik kon er een kopen! En wel eentje die voldeed aan al mijn verwachtingen. Voor de kenner: een 911 Carrera Targa (model 996 uit 2003). Het mooie aan dit model is dat hij een open dak heeft dat over bijna de gehele breedte van de auto loopt. Door een klein knopje in te drukken zakt deze glazen dakplaat een centimeter naar beneden en schuift dan volledig naar achteren. Prachtig. Het is geen gewone auto met een schuifdak en geen cabriolet. Maar hij zit er precies tussen in. Dat maakt 'm zo speciaal.

Bij mijn eerste bezoek zag ik deze auto al staan. En het voelde meteen als de mijne. Twee proefritten verder was ik verliefd op de auto en de verkoper klaar voor de kill. Lex bood op een haar na de prijs die ik al langer in gedachten over had. Toch bleef de twijfel knagen.

Dat lag zeker aan de aankoopsom die me in een keer blut zou maken. Poef, mijn hele reserve opgebrand. In principe heb ik het vertrouwen dat als ik geld laat rollen het net zo snel weer terug komt. Wat me meer tegenhield was een hardnekkige gedachte. Telkens als ik aan die Porsche dacht, zag ik het beeld dat ik er mee de oprit van mijn ouders opreed. Om ze trots mijn aanwinst te laten zien en hun waardering te oogsten. Andere gedachten volgden. Dat mensen mij in deze auto zouden zien als iemand met succes. "Iemand die zo'n auto kan kopen moet wel heel bijzonder zijn en speciale dingen doen in het leven", hoorde ik ze al denken.

Een Porsche kopen om me succesvol te voelen, vind ik de verkeerde reden. Ik wil me succesvol voelen om wie ik ben. Nu op dit moment. Dus daarom staat ie nog steeds in de showroom en rijd ik blij rond op mijn oude fiets.