Leugens van een Zwanger Meisje
We kijken naar een vissenkom in de studentenkamer van Otilia. Haar kamergenoot, Gabita, is ongewenst zwanger en wil het kindje weg laten halen. Dit is de aanzet van een film die zal zich ontrollen als een psychologisch drama, geplaatst in het grimmige en sobere communistische Roemenie van 1987. Warme persoonlijke interacties zijn vervangen door koude onderhandelingen die alleen voortkomen uit eigenbelang. Elke glimlach of aardig handeling heeft een dubbele boodschap, bedoeld om er zelf beter van te worden.
In deze onbetrouwbare wereld probeert Otilia een warme verbinding met anderen aan te gaan. Ze staat klaar om de ander te helpen en schuift zichzelf makkelijk naar de tweede plaats. Dit maakt haar kwetsbaar voor misbruik, wat het thema van deze film lijkt te zijn.
De hele film is Otilia bezig de illegale abortus van haar kamergenoot mogelijk te maken. Tijdens het verhaal wordt haar karakter steeds verder ingevuld. Een aantal scenes zijn daarin betekenisvol. Zo heeft ze een snelle ontmoeting met haar vriendje waarin deze haar herinnert aan de verjaardag van zijn moeder die avond waar zij naar toe zou komen. In eerste instantie zegt ze niet te kunnen. Na wat gekibbel en manipulaties van zijn kant, geeft ze toe en belooft toch te komen.
De meest schreinende scene is de onderhandeling in de hotelkamer tussen Bebe, de arts, en de twee meisjes. Hier blijkt Gabita niet helemaal eerlijk te zijn geweest. Waarschijnlijk door haar wanhoop heeft ze zowel de arts als Otilia voorgelogen. Iedereen denkt dat ze twee maanden zwanger is, terwijl dit al meer dan vier maanden blijkt te zijn. Het verhoogde risico doet de arts bijna besluiten de abortus af te blazen. Op achterbakse wijze begint hij te onderhandelen en maakt hij misbruik van de angst van Gabita. Er speelt echter meer. De suggestie wordt gewekt dat Bebe met Gabita dingen heeft afgesproken die Otilia niet weet. Langzaam maar zeker blijkt dat hij de abortus alleen uit wil voeren als hij sex met haar kan hebben. Weer offert Otilia zich op en de scene eindigt waar zij haar schoenen uittrekt en haar broek openknoopt.
Ondanks haar opoffering lijkt ze niet de bevestiging te krijgen die ze zoekt. Met de pijnlijke sexuele vernedering nog maar net achter haar, gaat ze toch naar de verjaardag van haar schoonmoeder. Bij binnenkomst kan haar vriendje alleen constateren dat ze geen bloemen mee heeft genomen. In haar zorgen voor Gabita, belt ze haar twee keer vanuit het huis. Naderhand blijkt dat deze niet de moeite heeft genomen de telefoon te beantwoorden terwijl ze had kunnen weten dat het haar bezorgde vriendin was.
Het einde van film is al even pijnlijk en kwetsend voor Otilia. Zij is de donkere nacht in geweest om de foetus van Gabita te doen verdwijnen. Een tocht waar ze bijna weer werd lastig gevallen door een man. Na deze omzwerving klopt ze aan op de deur van de hotelkamer van Gabita. Deze antwoordt niet. Bezorgd klopt en roept ze meerdere keren zonder resultaat. Ze rent naar beneden naar de hotel lobby waar het personeel haar vertelt dat haar vriendin in de eetzaal zit. De schrik van Otilia weet Gabita alleen te beantwoorden met de opmerking dat ze honger had. Wat er in Otilia omgaat, krijgt weer geen aandacht. En zelfs op dat moment komt haar zorgzaamheid naar boven als ze ander eten voor Gabita wil bestellen dan het bord vol vlees dat haar is voorgezet. In de stilte die volgt tussen de vrouwen is de pijn voelbaar. Als laatste zien we Otilia verslagen en verward in de lens kijken.
Een heel aangrijpende film. Niet alleen door de dramatische gebeurtenissen, maar vooral ook door de opbouw van de psychologie van Otilia. Een meisje dat onvoorwaardelijk zorgt voor haar kamergenoot, maar daardoor uiteindelijk misbruikt wordt. Dit is zeker een film om meerdere keren te bekijken, gezien alle kleine details die vaak snel langskomen.