Naamsverandering

Na 8 jaar heb ik besloten mijn activiteiten voor The Project Network te stoppen. Het was een mooie tijd waarin ik veel ervaringen heb opgedaan. Ik vind het nu tijd om het werk wat dichter bij huis te brengen. Onder de naam www.jorrittimmermans.nl ga ik met een aantal nieuwe activiteiten verder. Ben je benieuwd, bezoek dan mijn nieuwe site. Mijn blog is inmiddels naar dit nieuwe adres verhuisd.

Tevens wil ik laten weten dat The Project Network open staat voor een nieuwe eigenaar die de verdere toekomst van het bedrijf vorm gaat geven. Indien hier interesse in is, ontvang ik je reactie graag op info@theprojectnetwork.nl.

Met dit bericht sluit ik www.theprojectnetwork.net af.

Hartelijk dank, Jorrit

Frustratie

Hetzelfde rondje lopen. Telkens wat nieuws proberen om er dan achter te komen dat je nog steeds de weg kwijt bent. In de verte is een nieuw trappetje waar je met volle moed tegen op klimt. Om boven aan nog steeds geen uitzicht te hebben. Dat klinkt frustrerend en dat is het ook. Ik heb geleerd dat het bij het leven hoort, tenminste het mijne. In plaats dat ik het als iets vervelends zie wat ik weg wil, zie ik het als een goede manier om heel veel te leren. Het cliche is dat het gaat om het pad dat je bewandelt. Er is geen bestemming. Ik kan er goed mee leven.

Iemand die ik dit vertelde stuurde mij later de naam van een kunstenaar: Piranesi. Die heeft goed verbeeld, hoe ik me soms kan voelen. Al is het in zijn verbeelding erg donker en duister. Dat hoeft het niet te zijn.

De Barman

Barman, het lijkt me aantrekkelijk werk. Ooit heb ik bij Café Louter gesolliciteerd. Dit stukje past daar bij.

De Barman

Wijs is hij. Gelouterd door leeftijd, bekwaamd door ervaring. Als een vol vat is hij. Wat hij weet uit zich in zijn oogopslag wanneer een nieuwe klant binnenloopt. In zijn stem is het te horen wanneer hij de bestelling opneemt. Of te zien in zijn beweging waarmee hij door de bar loopt om glazen op te pakken en neer te zetten. 

Zijn aanwezigheid en de plek waar hij werkt zijn louterend, helend. Je komt binnen als één en vertrekt als een ander. Dat gaat ongemerkt en is onvermijdelijk. Wat je ook meeneemt de barman neemt het op. Geeft er zijn draai aan en laat het weer gaan. De droeve lach van haar. De ironische opmerking van hem. De uitdaging, het verwijt, de kritiek. De onderliggende pijn krijgt een plek in het café. Losgemaakt onder zachte aanmoediging van wat alcohol. Eenmaal verschenen in het licht, lost zij op. Om plaats te maken voor vriendschap, hartstocht en liefde. Tot vorm gegoten in creaties zoals alleen mensen dat kunnen. Een warm verhaal, een oprechte aanraking, een volle lach. Kom je louteren in het café.

Brood

De Italiaanse verkoopster, die in de kraam van Geertje's elke zaterdag mij mijn brood verkoopt, had ik beloofd een verhaaltje over brood te schrijven. 

Met grote happen zette hij schrokkend zijn tanden in het brood. Als een machine bleef hij erop aanvallen, telkens weer. Kruimels vlogen in het rondte. Speeksel liep overvloedig tussen zijn malende kaken uit. In sliertjes kwam het naar buiten waar het bleef kleven in zijn stoppelbaard. Met een klokkend en zuigend geluid ontmoetten zijn lippen elkaar om elkaar weer net zo snel los te laten. Vol genot had hij zijn ogen half geloken. Met een kreun zakte zijn zware omvangrijke lichaam ietsje onderuit om rochelend vanuit een diepe donkere holte ergens in zijn lijf een reusachtige boer te laten ontsnappen. Galmend bleef deze even hangen. Het leek hem de ruimte te geven die hij nodig had. Met hernieuwde energie propte hij de laatste stukken brood naar binnen.

Het hele voorval had niet langer dan twintig seconden geduurd. Had ik even een andere kant op gekeken, dan was het mij totaal ontgaan. Met verbijstering staarde ik hem aan. De laatste sporen van zijn eetgeweld veegde hij met de rug van zijn zware, behaarde hand uit zijn gezicht. Ik was getuige geweest van een Vreter. Op klaarlichte dag, buiten zijn huis, was hij in actie gekomen. Met een gevoel van geluk realiseerde ik me dat ik een zeldzaamheid had mogen aanschouwen. Precies op dat moment rolden zijn waterige oogjes mijn kant op en bleven daar hangen. Op zijn slapen klopten de aderen een onrustig ritme. Glimmend zweetten de poriën op zijn vette hoofd. In zijn ogen zag ik gulzigheid. Hij wilde meer, veel meer. Een glimlachje verscheen op zijn lippen en knipogend gaf hij mij mijn stiekeme getuigenis van zijn vraatfeest te kennen. Zijn ogen schoten alweer weg, richting zijn hand. Waar, zo zag ik, het volgende brood zich onder verstopte.

Buikdans

Op 24 november verzonden aan de redactie van Drift Magazine voor hun column waar mannen iets over/voor/aan vrouwen vertellen.

De vrouwelijke lezer zou ik het advies willen geven om een workshop buikdansen te volgen. Weet je waarom? In jouw bekken ligt een schat verscholen die nog weinigen hebben ontdekt. Werkelijk, de schat die buikdansen los schudt is je vrouwelijkheid, sensualiteit en seksualiteit. Niets is aantrekkelijker dan een vrouw die zich daar bewust van is. Niet om mannen te paaien, maar om zelf te genieten van de ervaring. Jazeker, ik zal meegenieten. Maar doe het vooral en in de eerste plaats voor jezelf. Laat het van je afdruipen, laat het je porieen uitstromen. Ik garandeer je dat je hiermee geen lustobject wordt, maar respect zult oogsten. Afgezien van de afgunst van degenen die jaloers zijn op jouw expressiviteit. Juist jaloezie maakt dat we ons aanpassen en onze eigenheid verbergen. Maar een vrouw die sensueel en seksueel in het leven staat, kent haar kracht. Zij weet wie ze is en wat ze wil. Haar magische levensbron stroomt en is in staat wonderen te creëren.

Vrouw, ik bewonder je. Jij staat voor schepping, creatie en voeden. Man, ik bewonder mij. Ik sta voor kracht, jacht en impuls. Verleiding, spel en humor brengen ons samen. Tussen ons bruist het leven. Het mag verwonderen, maar wij hebben elkaar niet nodig. Dat is slechts een illusie. Ik houd vol overtuiging van mijzelf. Jij doet hetzelfde. Als twee stralende spiegels omarmen wij elkaar en wisselen onze liefde uit.Een onvergelijkbaar mooi feestje met alleen wij twee als gasten.

Jij wordt het object van mijn beminning. Daarin leg ik mijn zachtheid en tederheid. Mag ik jouw symbool van kracht zijn, waarin jij jouw dadendrang kwijt kunt? In wezen kan onze liefde slechts één kant op. Vanuit onze innige omhelzing zetten wij samen een kind op aarde. De vervolmaking van ons spel. Dit lijkt mij een prachtige reden om samen te komen met een vrouw.

Dus bedenk je goed wat je met je leven wilt, als je gaat buikdansen. Voor dat je het weet, loopt er een kind achter je aan. En een man...

Misschien is dat stiekum wel wat je wilt.

Snert

Het is vooral lekker als het koud is buiten, zoals nu. Het is typisch Hollands. Het is een simpelsterk product. En.... het is bijna nergens te krijgen. Snert! Ik ben er dol op.

Deze middag ben ik tot treurens toe op zoek geweest. In kroegen, restaurants en zelfs bij Soup en zo. Tomaten-, pompoen- of broccolisoep. Dat zijn de populaire smaken. Maar niemand heeft snert. Ik heb gesprekken gevoerd met mensen, advies ingewonnen. Zeker, ze vonden het een goed idee. Maar waar je het kon krijgen? Dat wisten ze niet. Pure uitputting dwong mij uiteindelijk een tomatensoepje naar binnen te werken. Bijna treurig als je zin hebt in snert.

Nu heb ik wéér honger. Ik stap Van Harte binnen en bestel bij de eigenaar de pasta bolognese van de kaart. Pasta vult namelijk. Een paar meter verder draait hij zich naar me om. “We hebben ook snert” zegt hij me vragend aankijkend. Wat een grap. Op de enige plek waar ik het niet vraag, wordt het me aangeboden! 

Blijkbaar is mijn wens krachtiger dan het fysieke werk. Alle moeite had ik me kunnen besparen. Zo zal het met wel meer dingen gaan in het leven. 

PS De snert van Van Harte is zoals je hem mag verwachten. Zelf gemaakt, stukken vlees erin, roggebrood met kattespek en lekker. Een aanrader!

Waanzin

Om mijn pols hangt een horloge van Jaeger leCoultre. Desondanks wil ik een nog duurder exemplaar van hetzelfde merk. Dankzij de verkoop van mijn huis ligt een jongensdroom binnen bereik. Al slokt het mijn hele geldvoorraad in een keer op, ik zou een Porsche Carrera in mijn garage kunnen zetten. De proefrit heb ik al gemaakt. Doutzen Kroes, Het Nederlandse model, hangt 10 x 10 meter op de Dam in Amsterdam en ik ben op slag verliefd.

Gelukkig kom ik op tijd tot bezinning en zet ik de rem op mijn aanbestedingsplannen. Met verbazing kijk ik naar mezelf. Verrast door de grote waarde die ik toe blijk te kennen aan uiterlijk vertoon. Wat graafwerk laat me zien dat ik mezelf pas als succesvol zie wanneer deze spullen mijn eigendom zijn. De spagaat waarin ik mezelf gooi doet pijn. Hoe waardevol en goed ik nu al ben, gaat aan mij voorbij.

Als cadeau voor mijn verjaardag, ligt een paar weken later de JFK van november voor me. Een pijnlijk bekend gevoel overvalt me. Horloges, auto's, mooie mensen, success stories. Ze vliegen me van begin tot eind vanaf de pagina's tegemoet. Mijn frustratie loopt op. Er is nog zoveel dat ik moet bewijzen, aanschaffen en scoren. Tenminste zo lees ik dit magazine. JFK is geschreven voor de man; ik voel mij er door ontmand. In niets kan ik mij spiegelen in de gepresenteerde onderwerpen.

Het magazine bestaat niet meer. De schaar is er in gezet. Nu hangen de foto's van al dat verleiderlijks op mijn dreamboard. Omdat de hoop zich onvermurwbaar in mij heeft vastgezet dat ik ooit toch de bezitter ga zijn. De maatschappij heeft mij gevormd en ik ben hardleers in het veranderen van mijn patronen.

Levensloop

Als je krijgt aangereikt wat je wenst, zie je het dan ook?

Het Hofje van Wijs aan de Zeedijk is de plek waar ik zit. Zo'n speciaalzaak voor koffie en thee. Ik laat het moment bepalen waar ik heen ga. Een massage trekt me wel. Automatisch gaan mijn gedachten naar Koan Float. Dat ken ik en het bekende voelt veilig. Na een kletspraatje met de verkoopster over exclusieve theeen en de bijbehorende exclusieve prijzen - ik ben nogal met geld bezig en het was de duurste thee die ik tot nu toe in A'dam gedronken heb - vertrek ik.

Op de stoep sla ik linksaf op weg naar Koan Float. In de draai valt mijn oog op een Chinees zaakje dat pal tegenover het Hofje ligt. Het wemelt hier van dit soort zaakjes. Een beetje smoezelig, onduidelijk wat ze nu precies aanbieden en anderszins onaantrekkelijk. In het venster zie ik een typische acupunctuur tekening staan van een mens met de meridianen en energiepunten erop. Ik loop door.

Enkele seconden daarna dringt mijn wens tot mij door: ik wil een massage. Dat kan in dat Chinese zaakje. Ik draai me om. Voor het zaakje blijf ik hangen, alsof ik aandachtig lees wat er staat aangeplakt. In werkelijkheid zet ik me over mijn eigen terughoudendheid heen. Dan stap ik naar binnen.... en krijg de meest geweldige voetmassage die ik me voor had kunnen stellen. Ontspannend, wat je kan verwachten. Tegelijk verkwikkend, wat een verrassing is. Mijn lichaam voelt helemaal wakker.

De handen van God

Het hoofdstuk dat ik momenteel aan het lezen ben in The Artist's Way gaat over het vertrouwen van je innerlijke schepper. De bron die vorm geeft aan het leven dat je leeft. Sommigen noemen die bron God.

Per toeval liep ik langs de Kruitberg Kerk aan de Singel in Amsterdam. Omdat ik eerder over die kerk gehoord had, was ik benieuwd deze van binnen te bekijken. De banken waren vooral leeg op de spaarzaam verspreidde oude vrouwtjes na. Helemaal voor aan was een bank die me goed uitzicht bood en ik ging er zitten. Een van de oude vrouwtjes die daar zat keek me genoegzaam aan. In haar ogen las ik de blijheid van een mogelijke jonge aanwinst.

In een kerk word ik altijd rustig. Het is natuurlijk een vredige plek. Toch stond er iets te gebeuren. Want twee minuten later kwam de pastoor binnen lopen en begon er een dienst. Ik besloot me mee te laten nemen door het onverwachte en was benieuwd naar wat hij ons vertellen zou.

2012. Jawel, de Maya voorspelling is doorgedrongen tot de R.K. Kerk. Wel via een omweg. Er was een Hollywood film voor nodig en de posters daarvoor waren de pastoor opgevallen. Het einde der wereld als spektakel gebracht. Volgens de pastoor zou het zo'n vaart niet lopen. Immers als je in God gelooft en weet dat hij de wereld in zijn handen draagt, dan weet je dat ongeacht de uitkomst deze goed voor je zal zijn.

Dit is het vertrouwen dat je in je eigen innerlijke God kunt hebben. In je eigen schepper. Ik vond het een toepasselijke preek waar ik zo heel synchronistisch in viel.

Amen.

Ik houd van mij

Het lijkt me een heel prettige manier om in het leven te staan. Om me heen, van vrijgezellen meestal, hoor ik wel eens dat ze graag iemand zouden hebben om van te houden. Iemand die van hen houdt. In mijn ogen is dat een omweg. Compensatie. Het zal een ander resultaat geven dan je werkelijk wenst. Beter kun je van jezelf houden. Dan ben je er al. En hoe heerlijk als je altijd dat verliefde gevoel kunt hebben, omdat jij het zelf oproept bij jezelf. In plaats van dat ik op zoek ga naar een vriendin, wil ik nu van mezelf houden. Die vriendin komt dan als vanzelf.

Vandaag stuurde Simone Kuiter mij een liedje van Harry Jekkers dat het heel goed verwoordt.

Synchroniciteit

Ik ben aan het kijken naar de synchroniciteit in mijn leven. En vind dat het daar slecht mee is gesteld. Dan denk ik weer een goede richting te pakken te hebben, met name in mijn werk, en dan wordt de afspraak waar ik me op verheug afgezegd.

Vandaag zou ik door een fotograaf gefotografeerd gaan worden, in Den Haag. Mooie foto's van mezelf die een nieuw tijdperk in zouden luiden. Te gebruiken op mijn nieuwe website waarop ik presenteer wat ik allemaal te bieden heb. Dinsdag naar de kapper geweest, gisteravond mijn tas ingepakt met verschillende outfits en vanochtend extra vroeg vertrokken om toch zeker op tijd te zijn. In de Schiphol tunnel ging mijn telefoon. De fotograaf. Griep... Fuck, niet weer een teleurstelling. 

Na een uur file rijden in de stromende regen, waarbij ik op een haar na een botsing vermeed, was ik terug bij af. Thuis. Nadat ik eerst alles van me afgeschreven heb, ben ik weer naar bed gegaan. Ogen dicht en de wereld is weg. Heerlijk.

Synchroniciteit. Je kiest ergens voor en dan zet het Universum zich in om op onverwachte wijze jouw wens te vervullen. Bij mij lijkt het eerder op a-synchroniciteit. Ik wens iets en het Universum doet me geloven dat het gaat gebeuren. En dan, Poeffff....., op het laatste moment toch niet. Jammer. Natuurlijk kan ik hier heel anders naar kijken. Dat ik alles zelf creëer, dat ik hiervan kan leren, dat het me uiteindelijk brengt waar ik wel wil wezen, dat ik besluiteloos blijf over wat ik echt wil, en bla bla. Maar nu baal ik er gewoon van en wil ik me zielig voelen.

Nog even dit: vanmiddag bedacht ik me dat ik wel in een  mineralen bad wilde stappen. De rotzooi uit mezelf laten zuigen. Met die edelstenen, van Dr. Jentschura. Ik had ze afgelopen week besteld maar ze waren nog niet in huis. Twee minuten later ging de deurbel en stond de koerier op de stoep met een pakketje. Je raadt het al....

Vijf levens

Dit is een leuke oefening. We hebben hem gedaan in de cursus 'The Artist's Way' die ik samen met een groepje volg. 

Stel je voor dat je vijf andere levens hebt. Wat zou je in elk van die vijf levens doen?

Ik schreef bijvoorbeeld op: fotograaf, schrijver en chefkok. Kies er dan eentje uit en ga een week lang doen alsof. Ik koos ervoor de fotograaf uit te hangen. Nou heb ik een berg oordelen over de kwalificatie fotograaf. Je moet op zijn minst een cursus van een jaar hebben gedaan, maar liever een jarenlange opleiding. Alle facetten van licht en belichting moet je tot in de puntjes kennen. Een stage bij een bekende fotograaf is noodzakelijk. Natuurlijk moet je er je geld mee verdienen. En vooral word je geloofd en geroemd om je talenten. En ga zo maar door. Dat ontmoedigt al voordat ik nog maar een stap heb genomen.

Toch trok ik er met mijn camera op uit. De eerste dag had ik 'm alleen om mijn schouder hangen en liet hem daar onaangeroerd. Dat voelde al lullig genoeg. De tweede dag maakte ik een paar foto's. De dag daarna bedacht ik een opdracht voor mezelf: ik ga van een aantal vrienden een serie portretten maken. 

Dat project is inmiddels in volle gang en de ervaring is geweldig. Ik heb er in de eerste plaats veel plezier in. Ineens word ik door de mensen om me heen benaderd als fotograaf. Ze vragen me over mijn 'werk', willen weten hoe ik het doe. Bij hen is er duidelijk geen twijfel. En bij mij begint die langzaam weg te ebben. Ik vind mijn foto's mooi.

Ik kan het leven zo rijk maken als ik zelf wil. Nu ben ik bezig chefkokje te spelen. Het begint er al mee dat ik ineens mijn eigen gerechten begin te bedenken en ze uitschrijf als recepten. Het is een leuk spelletje. Probeer het eens...

De Porsche

Ik wil 'm al een hele tijd. Al sinds ik een klein jochie ben, heb ik het erover. En toen kwam het ineens heel dichtbij. Ik kon er een kopen! En wel eentje die voldeed aan al mijn verwachtingen. Voor de kenner: een 911 Carrera Targa (model 996 uit 2003). Het mooie aan dit model is dat hij een open dak heeft dat over bijna de gehele breedte van de auto loopt. Door een klein knopje in te drukken zakt deze glazen dakplaat een centimeter naar beneden en schuift dan volledig naar achteren. Prachtig. Het is geen gewone auto met een schuifdak en geen cabriolet. Maar hij zit er precies tussen in. Dat maakt 'm zo speciaal.

Bij mijn eerste bezoek zag ik deze auto al staan. En het voelde meteen als de mijne. Twee proefritten verder was ik verliefd op de auto en de verkoper klaar voor de kill. Lex bood op een haar na de prijs die ik al langer in gedachten over had. Toch bleef de twijfel knagen.

Dat lag zeker aan de aankoopsom die me in een keer blut zou maken. Poef, mijn hele reserve opgebrand. In principe heb ik het vertrouwen dat als ik geld laat rollen het net zo snel weer terug komt. Wat me meer tegenhield was een hardnekkige gedachte. Telkens als ik aan die Porsche dacht, zag ik het beeld dat ik er mee de oprit van mijn ouders opreed. Om ze trots mijn aanwinst te laten zien en hun waardering te oogsten. Andere gedachten volgden. Dat mensen mij in deze auto zouden zien als iemand met succes. "Iemand die zo'n auto kan kopen moet wel heel bijzonder zijn en speciale dingen doen in het leven", hoorde ik ze al denken.

Een Porsche kopen om me succesvol te voelen, vind ik de verkeerde reden. Ik wil me succesvol voelen om wie ik ben. Nu op dit moment. Dus daarom staat ie nog steeds in de showroom en rijd ik blij rond op mijn oude fiets.

Postbode

"Ik zal je een stapel opsturen", zei ze. In een flits schoot de gedachte door me heen dat ik helemaal geen stapel wilde. Een stapel betekent veel werk waar ik helemaal geen zin in heb. Die gedachte kwam niet over mijn lippen want het voelde alsof ik een cadeau kreeg. Iets wat ik moest aannemen. Uit beleefdheid keek ik er blij bij (denk ik).

Het was vlak voordat Natasha Bloemhard, oprichtster en hoofdredactrice van SALT Magazine, weer op weg ging. We hadden een erg leuk gesprek gehad over passie, motivatie en het runnen van een bedrijf. In haar werkwijze en aanpak herken ik veel van mezelf. Met gelijkgestemden is het altijd prettig praten.

Twee weken later. Al lang vergeten. Mijn buurvrouw had het pakketje van de koerier aangenomen. Daar lag het, een dikke stapel SALT Magazines, allemaal dezelfde uitgave. Slik, ik had wat anders verwacht en was teleurgesteld. Want wat moet ik nou met die stapel?Maandenlang telkens een exemplaar meenemen naar mijn afspraken? Ik ben toch verdomme geen postbode of reclame mannetje! Ik ga die hele stapel in de container gooien!

Maar SALT is een mooi blad. Inhoudelijk sterk, afwisselend, actief, informatief. Vooral ook leuk. Dat hoort niet thuis in een container. Zo ontstond een nieuw idee. Op IJburg, waar ik woon, is een straat voor jonge, succesvolle en best rijke mensen. Met grote huizen, meerdere auto's en vaak ook een boot. Dat leek mij de perfecte doelgroep. In het donker, met 50 x SALT onder mijn arm, ging ik om half elf langs de postbussen. Netjes de 'Nee' stickers vermijdend, heb ik velen IJburgers blij gemaakt met een onverwacht cadeau. Postbode zijn heeft zijn charme.

Ingeving

Na een half uur ging mijn mobiel. Ze stond met pech langs de weg en ging onze afspraak niet halen. Excuses volgden, al had ik me in de tussentijd prima vermaakt met een boek en het uitzicht op de andere cafébezoekers. Afspraak voorbij, mijn dag stond open. Het enige ijkpunt was het feestje dat Ivo Valkenburg later die dag in Oud Heusden zou geven om zijn eerste boek, Spirit in Finance, te presenteren.

Tien minuten later zat ik op A2 richting het Zuiden. Zonder plan, lekker doelloos. Touren met een muziekje aan. Totdat ik de ingeving kreeg om langs Hessing te gaan. Al langere tijd wilde ik de mooie auto's in hun showroom langs de snelweg eens in het echt bekijken. Voordat het zover was kreeg ik honger. Vrij snel zag ik bestek op een bordje staan en dat volgde ik totdat ik bij Zuiver uitkwam. Dat bleek een heel goede plek want ik heb er een super ossenhaas gegeten met twee glazen Spaanse rode wijn.

Rolls Royce, Maserati, Bentley, etc. Hessing huist de duurdere merken. Als kind ging ik graag naar de auto RAI. Nu was ik als een kind zo blij om al die luxe wagens te zien staan. En er in zitten natuurlijk, als ze open zouden zijn. Bij Hessing staan ze echter op slot. Ik sprak een verkoper aan, die me een onprettig gevoel gaf. Ik moest eerst naar de wc en bij terugkomst was deze verkoper verdwenen. Gelukkig maar, want zo kwam ik bij Sebastiaan uit met wie ik een uur lang lang gepassioneerd over auto's heb zitten praten.

Tijd vergeten.... Pas vertrokken bij Hessing op het moment dat het feestje van Ivo al was begonnen. Regelrecht de file in waardoor ik de hele presentatie mistte, maar wel precies op tijd was voor het buffet. Het eerste glas wijn was voor mij. Dat dronk ik op met een paar bekenden die ook net binnen kwamen lopen. Op mijn vraag of ze een presentje voor Ivo hadden meegenomen, antwoordden alledrie negatief. Ik had ook niets bij me. Iemand vroeg me of ik me daar slecht over voelde. Eigenlijk wel. Niet voor Ivo, want ik vind dat iemands aanwezigheid al voldoende is. Maar voor mezelf. Want ik had niet geluisterd naar mijn ingeving van eerder op de dag om iets voor Ivo te kopen. Uit gemakzucht had ik niet gedaan wat ik eigenlijk graag wilde doen.

De score is 1-1. Eén ingeving gevolgd, één ingeving genegeerd...